درمان تحلیلی اوتیسم

درمان این اختلال باید بصورت گروهی انجام شود.این گروه باید شامل روانشناس،روانکاو،روانپزشک،کاردرمانگر،گفتاردرمانگر و متخصصان دیگر باشد.هیچ یک از این متخصصان به تنهایی نمی توانند تاثیر چندانی بر وضعیت کودک اوتیستیک داشته باشند.

در ایران،درمان کودک اوتیستیک به شیوه تحلیلی مقبولیت چندانی ندارد و بسیاری معتقدند که این درمان برای چنین اختلالی کارآمد نیست.خانواده ها نیز معمولا درمانهایی را ترجیح می دهند که در آن ها پروتوکل ها یا برنامه هایی از پیش تعیین شده وجود داشته باشد،چراکه در هر مرحله ای می توانند نتایج مورد انتظارشان را برآورده کنند.با این حال، درمان تحلیلی برای بیمارانی که به دلیل تجربه ی یک آسیب روانی شدید به اوتیسم مبتلا شده اند می تواند موثر باشد.

در این درمان،فرض بر این است که وقتی کودک نمی تواند موقعیت آسیب زا را هضم کند،ممکن است اوتیسم را برگزیند.در نتیجه،درمانگر به بیمار کمک می کند تا این موقعیت را هضم کند.برای درمان تحلیلی کودکان اوتیستیک ،باید نوعی درگیری عاطفی برای آنها ایجاد کرد.شاید گفته شود که درمان تحلیلی بر کلام و زبان استوار است و چون اوتیستیک ها در این زمینه دچار مشکل هستند،پس روانکاوی نمی تواند مفید باشد.در پاسخ باید گفت که شیوه درمان تحلیلی برای کودکان و از جمله کودکان مبتلا به اوتیسم با آنچه درباره بزرگسالان انجام می شود متفاوت است.مثلا در حالی که در درمان تحلیلی بزرگسالان قوانینی چون ممنوعیت لمس کردن درمانگر باید اعمال شود،در درمان کودکان اوتیستیک چنین قوانینی اجرا نمی شود،چرا که در همین مثال،اتفاقا تلاش کودک برای لمس کردن درمانگر می تواند به معنی احساس امنیت و برقراری ارتباط یا حرکت او بسوی بهبود تلقی شود.نکته مهم در درمان اوتیستیک ها،با هر رویکرد و شیوه ای،این است که این کودکان گاهی بسیار عصبانی کننده و گیج کننده اند و ممکن است درمانگر را کلافه،خشمگین و مضطرب کنند.طیبعتا درمانگری که به کار با این کودکان می پردازد باید توانایی مدیریت این موقعیت را داشته باشد،در غیر این صورت،اگر دلیل ابتلای فرد به اوتیسم یک تجربه آسیب زننده باشد،عصبانی شدن درمانگر این تجربه دردناک را برای کودک تکرار یا حتی تشدی می کند.

دنیای اوتیسم بسیار پیچیده است و شناخت و ورود به آن اصلا راحت نیست.درمانگر باید بتواند وارد فضا و دنیای بیمار شود.او باید درک کند که درمانگر می تواند دنیایش را بپذیرد و مدت ها در کنار او بماند. درمانگری که فقط به رفتارهای بیمار تمرکز کند و سپس به تشویق و تنبیه بپردازد،پس از مدتی،وقتی که با بی توجهی یا عدم همکاری کودک مواجه می شود،ممکن است یک عامل اساسی را در درمان از دست بدهد که همان پیوند عاطفی با بیماراست.

نکته مهم دیگر در طول جلسه درمان این است که درمانگر باید به وفور احساسات کودک واتفاقات حین جلسه را به زبانی بسیار ساده توصیف و بیان کند.

برای مطالعه مقالات تخصصی و دکتر مغز و اعصاب کودکان و روانشناسی کودکان با ما همراه شوید

0 نظر

پاسخ دهید

Want to join the discussion?
حس پشتیبانی حرفه ای!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *