اختلال بیش فعالی یا نقص توجه (ADHD)

ADHD یا اختلال بیش فعالی بیش فعالی کودکانی را توصیف می کند که همواره نشانه های کم توجهی و بیش فعالی – تکانشی نامتناسب با سن را نشان می دهد که این وضعیت موجب مختل شدن فعالیت های عمده زندگی می شود.

اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD)

اختلال بیش فعالی یا نقص توجه (ADHD) چیست؟

کودکانی دچار اختلال بیش فعالی بی توجه هستند در حین انجام دادن کارها یا بازی، توجه پایدار ندارند و همواره دچار حواس پرتی می شوند. کودکان مبتلا به ADHD یا اختلال بیش فعالی بی نهایت فعال هستند، اما برخلاف سایر کودکانی که انرژی بالایی دارند، کمتر کارهایشان را به اتمام می رسانند.

کودکان مبتلا به یا اختلال بیش فعالی دارای نقص توجه تکانشی هستند و به نظر می رسد که نمی توانند قبل از عمل، واکنش ها یا تفکر آنی خود را کنترل کنند.

تشخیص ADHD یا اختلال بیش فعالی مستلزم بروز نشانه ها قبل از ۷ سالگی، فراوانی و شدت نشانه ها بیشتر از سایر کودکان همسال و همجنس، تداوم نشانه ها در موقعیت های مختلف، و نمایان شدن آن ها به گونه ای است که کارکرد کودک را مختل سازد.

کودکان مبتلا به ADHD یا اختلال بیش فعالی با وجود مشکلات اولیه ای که دارند، دارای مشکلات دیگری؛ نظیر: نقص های شناختی، اختلال های گفتار و زبان و مشکلات پزشکی، جسمانی و اجتماعی هستند.

نمره هوش بهره کودکان مبتلا به ADHD یا اختلال بیش فعالی در آزمون های هوشی، کمی پایین تر از میانگین است لیکن، اکثر این کودکان از هوش بهنجار برخوردارند. تفاوت این کودکان با سایر کودکان در نحوه به کارگیری هوش در موقعیت های مشخص زندگی روزانه است.

کودکان مبتلا به ADHD یا اختلال بیش فعالی در زمینه عملکرد تحصیلی مشکل دارند، مثلا: نمرات پایین می آورند، نمی توانند معدل خود را افزایش دهند و دائما در کلاس های آموزشی خاص قرار داده می شوند.

این کودکان قالبا در زبان و گفتار مشکل دارند و نمی توانند در موقعیت های روزانه از زبان استفاده کنند. همچنین آنها ممکن است مشکلات بهداشتی به ویژه اختلال های خواب داشته و حادثه پذیر باشند.

نشانه های ADHD یا اختلال بیش فعالی با افزایش سن تغییر می کنند. نوباوگانی که خلق و خوی دشوار دارند، ممکن است نشانه های بیش فعالی – تکانش گری را تا سنین ۳-۴ سالگی نشان دهند و نشانه های فقدان توجه نیز به هنگام ورود کودک به مدرسه هویدا شود.

شواهد قوی نشان می دهند که ADHD یا اختلال بیش فعالی یک اختلال عصبی- زیستی است، هرچند عوامل خطرآفرین زیستی و محیطی در بروز آن نقش دارند.

ممکن است شمار فراوانی از عوامل قبل و بعد از تولد که رشد دستگاه عصبی را تحت تاثیر قرار  می دهند، با بروز نشانه های ADHD مرتبط باشند؛ نظیر: مشکلات و عوارض زایمان و تولد، کشیدن سیگار در طول دوران بارداری، وزن کم نوزاد، سوء تغذیه، مصرف الکل یا دارو توسط مادر، صدمات، آسیب های عصبی- شناختی اولیه و بیماری های طفولیت.

درمانی برای ADHD یا اختلال بیش فعالی وجود ندارد، اما از انواع درمان ها می توان برای مقابله با نشانه ها و هرگونه مشکل ثانویه تدریجی، استفاده کرد. رویکرد اولیه برای درمانADHD یا اختلال بیش فعالی ترکیبی از روش های دارودرمانی، آموزش والدین و مداخله آموزشی است.

داروهای محرک، موثرترین درمان برای کنترل نشانه های ADHD یا اختلال بیش فعالی هستند. آموزش مدیریت والدین، انواع مهارت ها را به والدین آموزش می دهد تا آنها بتوانند لجبازی ها و نافرمانی های کودک خود را کنترل کنند و با مشکلات کودک مبتلا مقابله نمایند.

برای تشخیص و ارزیابی ADHD یا اختلال بیش فعالی علاوه بر مصاحبه بالینی، مقیاس درجه بندی مشکلات رفتاری کانرز بسیار سودمند می باشد. این پرسشنامه شامل ۲ فرم برای والدین و مربی است. از آنجایی که والدین و مربی یا معلم کودک زمان زیادی را در کنار کودک می باشند و با رفتارهای او آشنایی کامل دارند، مقیاس کانرز می تواند اطلاعات سودمندی را در اختیار متخصص قرار دهد.

دکتر مهران آقامحمدپور فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان در تهران

برای طرح پرسش خود در این زمینه بر روی لینک پرسش از دکتر کلیک کنید.

0 نظر

پاسخ دهید

Want to join the discussion?
حس پشتیبانی حرفه ای!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *