خواب گردی

مشکلات خواب گردی

 

کودکانی که هنگام شب راه می روند

تخمین زده شده است که ده تا پانزده درصد تمام کودکان دست کم یکبار در کودکی در خواب راه رفته اند.بیشتر آن ها این رفتار را ترک می کنند.ولی حدود دو درصد آن ها تا هنگام بلوغ نیز این کار را ادامه می دهند.در خواب راه رفتن یا خواب گردی تظاهر بدنی یک خواب(منظور رویای شبانه است)نیست و همچنین با مشکلات روانی یا تنش های عاطفی ارتباطی ندارد.زیرا حتی در هنگامی که کودک خواب می بیند نیز اتفاق نمی افتد.

به نظر می رسد که این مسئله ارثی و خانوادگی باشد.

وقتی کودکی در هنگام شب راه می رود چشم هایش باز ولی خیره وبیرون زده است و این طور به نظر می رسد که جایی را نمی بیند.این راه رفتن ها که بین چند دقیقه تا یک ساعت طول می کشد معمولا ضرورتی ندارد به جز اینکه کودکان(یا بالغینی)که بدون مراقبت کسی در خواب عمییق درحال قدم زدن هستند می توانند به خودشان آسیب بزنند.

این بدان معناست که شما به عنوان پدر یا مادر باید راه هایی را پیدا کنید که وقتی کودک در خواب راه می رود به خودش آسیب نرساند.این به معنای مجبور کردن و ترساندن کودک نیست زیرا مجبور کردن و ترساندن کوک می تواند خطرناک تر از خوابگردی کودک باشد.در عوض فکر خود را روی ترتیب دادن محیطی آرام و امن که در آن کودک آسیب نمی بیند و یا به کاربردن وسایلی که به سرعت راه رفتن او در هنگام شب را مشخص کنند متمرکز کنید.

از کودکان بزرگتر بخواهید که در این مورد راه های مناسبی پیشنهاد دهند.

۱.((هشدار دهنده هایی)) ترتیب دهید.

اگر هدف شما این است که وقتی کودک راه می رود هم کودک و هم خودتان بیدار شوید به در اتاق کودک زنگ آویزان کنید یا این که در اتاق کودک چشم الکترونیکی نصب کنید تا هنگامی که کودک بلند می شود و شروع به قدم زدن می کند زنگ به صدا درآید.

۲.راه بیرون رفتن را مسدود کنید.

نوجوان سیزده ساله ای را می شناختم که یکبار هنگامی که خواب بود با لباس زیر از منزل بیرون آمده بود.او چنان از این کار نگران و پریشان شده بود که فردا یک کلاه کاسکت و یک صندلی و یک سطل آشغال را پشت در اتاقش گذاشته بود تا اگر مجددا از اتاق بیرون رفت سروصدای تولید شده او را از خواب بیدار کند.خوشبختانه این کار موثر واقع شد درمورد کودکان کوچک تر قفل را قدری بالاتر از حد معمول نصب کنید تا دست کودک نتواند به راحتی به آن برسد. یا اینکه فنر یا کشی به در نصب کنید که کودک در اتاق محبوس نشود ولی مجبور شود برای ترک اتاق بیرون بیاید از خواب بیدار می شود و در عین حال در هنگام خطر نیز می تواند از اتاق بیرون بیاید.توجه کنید که هرگز در را روی کودک قفل نکنید.

 

۳.پیشنهادهای زیر را به کار بگیرید.

روش های کسب آرامش را با تصور راه نرفتن همراه کنید.این روش را در جریان یک وضعیت آرام قبل از خواب (روز یا شب) تمرین کنید.هنگامی که کودک کاملا آرام گرفته است از او بخواهید که تصور کند در رختخواب نشسته است و می خواهد شروع به خواب گردی کند ولی درست زمانی که از جا بلند می شود از خواب برمی خیزد. یا او را وادار کنید که تصور کند گرفتن دستگیره در باعث بیدار شدن او می شود.ابتدا صحنه را برای او شرح دهید و سپس از او بخواهید که صحنه را خودش تصور کند چه احساس شادی و غروری به او دست می دهد و حتما موفقیت را تحسین کنید.

در مورد بعضی از کودکان تصور منفی بهتر عمل می کند.برای مثال کودک را وادارید که تصور کند در خواب از رختخوابش بیرون آمده است و در حال پرت شدن از پله هاست و در این حال به خودش می گوید((بایست!بایست!به رختخواب برگرد!)).

تا حد امکان این صحنه را واقعی و ترسناک تجسم کنید.سپس از کودک بخواهید که صحنه را با تصور ذهنی خودش که سالم و آرام در رختخواب خوابیده است کامل کند.

۴.کاهش دفعات خوابگردی کودک را تحسین کنید و به او جایزه بدهید.

کاری کنید که کودک بداند وقتی دفعات خوابگری او کمتر می شود شما خوشحال می شوید:

((علی خوشحالم که این هفته فقط یک  بار در خواب راه رفتی.خیلی خوبه!تو بالاخره جایزه رو بردی)).همچنین می توانید از جوایز و جداول ((رسمی تر)) استفاده کنید.

اگر چنین کاری می کنید به کودک هم برای راه نرفتن و هم برای بیدار شدن در هنگام راه رفتن شبانه نمره بدهید.

۵.از دارو استفاده کنید

اگر کودک شما همیشه در خواب راه می رود با پزشک متخصص اطفال مشورت کنید.گاهی دارو می تواند الگوی خواب کودک را تغییر دهد.

در پلی کلینیک فوق تخصصی مغز و اعصاب و روان مهر با وجود فوق تخصص روانپزشکی  کودک و نوجوان و روانشناس کودک و نوجوان میتوان کمک قابل توجهی به این کودکان نمود .

0 نظر

پاسخ دهید

Want to join the discussion?
حس پشتیبانی حرفه ای!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *