نوشته‌ها

درمان بیماری نورولوژی

اختلالات نورولوژی در کودکان

اختلال نورولوژی

اختلالات نورولوژی اصطلاحی در پزشکی مغز و اعصاب می باشد که به هر بیماری که به اختلالی در بخش عملکرد مغز یا سیستم عصبی دچار باشد، اتلاق می شود. این اختلال همراه با علائم روانی و فیزیکی می باشد. کلمه نورولوژی به معنای علم شناخت و بررسی نورون های عصبی می باشد.در نتیجه این اختلال در مغز و سیستم عصبی رخ می دهید و برای بررسی این اختلال باید شناخت اجمالی از ساختار مغز و سیستم عصبی داشته باشیم. رشد مغز از دوران بارداری مادر شروع می شود تا سنین بزرگسالی ادامه پیدا میکند. اگر فرد در هر یک از مراحل رشد مغز خود با مشکل مواجه شود، دچار اختلال نورولوژی شده است.

اختلال سیستم عصبی

اختلال نورولوژی

مغز شامل ماده‌ای خاکستری رنگ (نورون‌ها و اتصالات داخلی) و ماده‌ای سفید رنگ (آکسون ها اطراف غشای میلین) است. یک نورون متحرک (بالا) پالس‌هایی را از طرف مغز حمل می‌کند. مغز خود تنظیم کننده است. مغز اطلاعات را انتخاب کرده تا رشد و توسعه خود را پیش ببرد و همچنین با محیط خود را سازگار می‌کند. تجربه محیطی از طریق حس لامسه، بویایی، بینایی، چشایی و شنوایی، اتصالاتی در مغز تولید می‌کند. برخی علائم بیماری‌های نورولوژیکی به خصوص اگر تحت درمان قرار نگیرند می‌توانند باعث ناتوانی‌های شدید و کاهش کیفیت زندگی شود مشابه آن چیزی که به دلیل بیماری اتفاق می‌افتد.

اختلالات نورولوژی در کودکان

همانطور رشد مغز از زمان بارداری مادر شروع می شود و از آنجایی که اختلالات نورولوژی بر رشد مغز و سیستم عصبی تاثیر می گذارد. در نتیجه این اختلالات می تواند از بدو تولد همراه نوزاد باشند و برای نوزاد ایجاد مشکل کنند. این اختلالات در کودکی بسیار با اهمیت می باشد و قابل تشخیص می باشد. هر چه زودتر این اختلالات تشخیص داده شود روند درمان زودتر آغاز می شود و احتمال بهبودی یا کنترل اختلالات نورولوژی بیشتر خواهد بود.

بیماری های نورولوژیک

همانطور که توضیح دادیم اختلال نورولوژی به تمام اختلالات عصبی و غزی اتلاق می شود. پس بیماری های متفاوتی می تواند به دلیل اختلال نورولوژی باشند. این بیماری ها عبارت است از:

  • آلزایمر: آلزایمر بیماری که قطعا با آ آشنا هستید. این بیماری یکی از بیماری های نورولوژیک می باشد که فرد قوه حافظه خود را به کلی یا بخش زیادی از آن را از دست می دهد.
  • صرع: این بیماری مربوط سیستم مرکزی عصبی می باشد. در این بیماری که یک بیماری نورولوژیک می باشد فعالیت ها مغزی بیمار دچار اختلال شده و به تشنج و یا رفتار های غیر طبیعی ختم می شود.
  • پارکینسون: یک بیماری دیژنراتیو مزمن است که در آن سیستم اعصاب مرکزی را دچار آسیب‌دیدگی کرده و بر سیستم حرکتی فرد مبتلا تأثیر می‌گذارد.
  • ام اس: ام اس یکی دیگر از بیماری های نورولوژیک می باشد که سیستم عصبی فرد را مختل کرده و آسیب اصلی آن به سیستم حرکتی و تعادلی میرسد.
  • میگرن: سردرد های مزمن و پیوسته را میگرن میگویند که دلایل زیادی دارد و یکی از دلایل ابتلا به میگرن، اختلالات نورولوژی می باشد.
میگرن در کودکان

انواع بیماری های نورولوژیک

علل اختلالات نورولوژی

علل بروز اختلال نورولوژی بسیار متفاوت می باشد زیرا در بروز اختلال نورولوژی مغز و تمام سیستم عصبی درگیر می باشد.

اختلالات نورولوژیکی ممکن است بر همه مسیرهای نورولوژیکی یا یک نورون تنها آسیب وارد کنند. حتی یک اختلال کوچک در مسیر ساختاری نورون ممکن است باعث ایجاد اختلال شود. در نتیجه ممکن است بیماری‌های نورولوژیکی به دلایل متعددی ایجاد شوند که برخی از این دلایل عبارتند از:

  •  عوامل مرتبط با سبک زندگی
  •  عفونت‌ها
  •  عوامل ژنتیکی
  •  عوامل مرتبط با تغذیه
  •  تأثیرات محیطی
  •  آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی

برخی عوامل می باشد که خطر ابتلا به اختلالت نورولوژی را افزایش می دهد:

  •  ابتلا به اختلالات یا بیماری‌های نورولوژی مانند صرع، میگرن یا اختلالات حرکتی
  •  آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی یا روحی شدید یا استرس زیاد
  •  ابتلا به بیماری‌های روانی مانند اختلالات خلقی یا اضطراب، اختلالات تضادی یا برخی اختلالات شخصیتی
  •  ابتلا یکی از اعضای خانواده به بیماری‌های نورولوژی
  •  احتمالاً داشتن سابقه آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی یا سوءاستفاده‌های جنسی یا بی‌توجهی در دوران کودکی

زنان بیش از مردان در معرض ابتلا به بیماری‌های نورولوژیکی هستند.

علائم اختلالات نورولوژی

علائم این اختلال به دو صورت خود را بروز می دهند. که در این بخش به بررسی این دو دسته می پردازیم. علائم به دسته زیر تقسیم می شوند:

علائم عاطفی اختلالات نورولوژی

در حالی که بسیاری از افراد غالباً در وهله اول به دنبال علائم فیزیکی این اختلالات هستند اما باید نسبت به علائم عاطفی این بیماری نیز آگاه بود. برای مثال، ممکن است شما دچار نوسانات خلقی شده یا به طور ناگهانی تغییر حال بدهید. افراد مبتلا به بیماری‌های نورولوژی ممکن است احساس افسردگی یا توهم نیز داشته باشند. این نکته باید درک شود که این علائم ممکن است نشان‌دهنده ابتلا به بیماری‌ها و مشکلات دیگر نیز باشند.

علائم فیزیکی اختلالات نورولوژی

برخی علائم فیزیکی ابتلا به بیماری‌های نورولوژیکی عبارتند از:

  •  فلج موضعی یا کلی
  •  ضعف عضلانی
  •  فقدان احساس موضعی یا کلی
  •  تشنج
  •  ناتوانی در خواندن و نوشتن
  •  ضعف در توانایی‌های شناختی
  • درد بدون دلیل
  •  کاهش هوشیاری

تشخیص اختلالات نورولوژی

تشخیص اختلالات نورولوژی حتما باید زیر نظر بهترین فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان انجام شود. زیرا این نوع از اختلال یکی از پیچیده ترین نوع اختلالات مغز و اعصاب می باشد که فرد دچار آن می شود. فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان  از دو روش برای تشخیص اختلالات نورولوژی استفاده می کند:

۱.روش اسکن مغزی

در این روش پزشک متخصص مغز و اعصاب کودکان با استفاده از روش های زیر از مغز و سیستم عصبی کودک عکس برداری و اسکن انجام می دهد:

  • توموگرافی کامپیوتری (سی تی): این یک روش عکس‌برداری به وسیله اشعه ایکس از مغز است. در این روش قسمت‌های رشدنیافته، قسمت‌های آسیب‌دیده، تومورها، ضایعات و عفونت‌های مغز مشخص می‌شوند.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (ام آر آی): در ام آر آی از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی قوی برای تصویربرداری کامپیوتری از ساختار مغز استفاده می‌شود. در این روش تصاویر شفاف و مفصلی از مغز گرفته می‌شوند که می‌توان به کمک آنها انواع مختلف ناهنجاری‌های مغزی را تشخیص داد
  • توموگرافی انتشار پوزیترون (پی‌ای تی): در این روش تصاویری از مغز گرفته می‌شد که فعالیت‌های عملکردی مغز را منعکس کرده و فقط ساختارها را نشان می‌دهد. یک ماده رادیواکتیو در جریان خون بیمار تزریق می‌شود که با روش‌های اسکن خاصی می‌توان آنها را شناسایی کرد. این روش به خصوص برای تشخیص و بررسی تشنج، مشکلات بینایی، تومورها و فرایندهای متابولیکی بسیار مؤثر واقع می‌شود.
سی تی اسکن برای تشخیص بیماری نورولوژی

تشخیص اختلالات نورولوژی

۲.روش ارزیابی فیزیکی

در این روش فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان با توجه به رفتار های فیزیکی کودک به بررسی و ارزیابی اختلال نورولوژی می پردازد:

  •  آزمایش خون
  •  اسکن سونوگرافی یا اولتراسوند
  •  مطالعات کروموزومی
  •  آزمایش‌های رشد
  •  الکتروانسفالوگرام (ای‌ای جی)
  •  الکترومایوگرافی (ای‌ام جی)
  •  معاینه شنوایی
  •  آزمایش ژنتیک
  •  مشاوره ژنتیکی
  •  معاینه بینایی
  •  اشعه ایکس

درمان اختلالات نورولوژی

همانطور که مشاهده کردید در عوامل اختلالات نورولوژی و همچنین در تشخیص این اختلال از دو جنبه روانی و فیزیکی مورد بررسی قرار دادیم. برای درمان اختلالات نورولوژی نیز هم دو دسته روش درمانی وجود دارد که این دو روش کلی عبارت است از:

۱.درمان های فیزیکی

در این نوع درمان از روش های فیزیکی برای کنترل یا بهبود اختلال نورولوژیکی استفاده میکنیم:

  •  درمان‌های شغلی و فیزیکی: کار کردن با متخصصین درمان‌های شغلی یا درمان‌های فیزیکی علائم حرکتی را بهبود داده و از بروز عوارض بعدی پیشگیری می‌کند. برای مثال، در صورتی که شما به فلج یا ناتوانایی‌های حرکتی مبتلا شوید ممکن است حرکات معمول دست‌ها یا پاها به دلیل گرفتگی‌ها یا ضعف‌های عضلانی تحت تأثیر قرار گیرند. افزایش تدریجی تمرین‌ها ممکن است توانایی‌های عملکردی شما را افزایش دهد.
  • طب سوزنی: استفاده از طب سوزنی در درمان برخی بیماری‌های نورولوژیکی مانند سندرم تونل کارپال، سر درد، پارکینسون و نورالوژی تریگمینال مؤثر واقع می‌شود.
انواع درمان بیماری های نورولوژی

درمان فیزیکی اختلالات نورولوژی

۲.درمان های روانی

در بیشتر اوقات برای کنترل بیماری هیا نورولوژیک از روش درمان روانی استفاده می شود زیرا دلیل اصلی این اختلال مربوط به مغز و سیستم عصبی می باشد بهترین روش درمان درمان های روانی می باشد:

  • درمان‌های رفتار شناختی (سی بی تی): یک نوع روان درمانی سی بی تی است که می‌تواند در آگاهی نسبت به افکار منفی یا نادرست کمک کند تا شما بتوانید وضعیت خود را واضح‌تر دیده و به روش‌های مؤثرتری نسبت به آن واکنش نشان دهید. سی بی تی ممکن است به آموزش چگونگی مدیریت بهتر استرس در موقعیت‌های مختلف نیز مؤثر باشد. این روش به خصوص اگر علائم شامل تشنج‌های ناشی از صرع نباشد مفید خواهد بود. انواع دیگر روان درمانی ممکن است در صورتی که شما مشکلات شخصیتی یا سابقه آسیب‌دیدگی و سوءاستفاده داشته باشید مفید و مؤثر واقع می‌شوند.
  •  درمان بیماری‌های روانی دیگر: اضطراب، افسردگی یا مشکلات و بیماری‌های روانی دیگر ممکن است علائم اختلالات نورولوژیکی عملکردی را تشدید کنند. درمان بیماری‌های روانی همراه با اختلالات نورولوژیکی عملکردی می‌تواند به فرایند بهبودی کمک کند.
  •  هیپنوتیزم: زمانی که یک متخصص که با اختلالات نورولوژیکی عملکردی آشنا است و آموزش دیده است انجام شود، افراد مبتلا به علائم اختلالات نورولوژیکی عملکردی مانند فقدان احساس یا مشکلات گفتاری پیشنهادات آنها را در هنگام هیپنوتیزم می‌پذیرند.